(Το κείμενο του συγγραφέα βρίσκεται αναρτημένο και στην ιστοσελίδα της "Κίνησης Απελάστε το Ρατσισμό".)
Σε μια συζήτηση για το επιτρεπτό ή μη της θανατικής ποινής ένας νέος νομικός, με σκοπό να υποστηρίξει τη θέση του ότι είναι προτιμότερη μια ζωή στη φυλακή
από τη θανατική καταδίκη, στοιχηματίζει για κάποιο σημαντικό χρηματικό ποσό πως θα περάσει δεκαπέντε χρόνια της ζωής του κλεισμένος σ' ένα κελί χωρίς καμιά ζωντανή επικοινωνία με τον
έξω κόσμο. Η μόνη επαφή του με τον πολιτισμό προβλέφθηκε να γίνει μέσω σημειωμάτων, ενώ θα του επιτρεπόταν το κρασί, ο καπνός και το διάβασμα.
Στο διήγημά του ο Τσέχωφ παρουσιάζει τα στάδια της απομόνωσης αυτού του ανθρώπου. Την αρχική μοναξιά του πρώτου χρόνου που γινόταν φανερή από τις μελωδίες του πιάνου και το κρασί που
συνεχώς ζητούσε διαδεχόταν καιροί πλήξης και αδράνειας, απουσίας δημιουργικότητας και ανάγκης να "ρουφήξει" κλασικούς συγγραφείς, να μάθει άπταιστα ξένες γλώσσες
και να εντρυφήσει στις επιστήμες.
